Minimalistisch geluk

Verandering minimalisme

In 2010 ben ik in minimalistische modus gegaan. Deels door een financieel probleem, deels vanuit een eigen keuze. Soms is er een trigger nodig om een stap te zetten. Ik besloot om al mijn bezittingen terug te brengen tot het absolute minimum. Onthechting noemt men dat. De emotionele waarde die je al mens voelt voor dingen, voor objecten. De maatschappij en dus ook je status zijn een gevolg van consumptie. Hoe meer je aankoopt en dat ook etaleert, hoe hoger je opklimt op de ladder.

Ik werk voor redelijk welstellende mensen en bij hen komt het patroon steeds terug. Kan iemand gelukkig zijn zonder bezit? Mijn antwoord is een grote en duidelijke JA. Ik ben alleenstaand en woon in een studio van 5 op 5m. De keuken is inbegrepen in deze ruimte en de badkamer is een extra 2 m². Daarin staat alles wat belangrijk is. Technologie voert de hoofdtoon, direct gevolgd door muziek. Gezond koken is een derde insteek, waardoor ik plaats heb gemaakt voor minimale kookattributen. En voor het schrijven heb ik enkel een computer nodig. Een laatste attribuut is een koffietafelboek, dat ik nog maar recent cadeau kreeg van een collega.

Maar de hamvraag is: maakt me dit gelukkig? Geluk is een opeenvolging van geluksmomenten die aan elkaar geregen worden door neutrale tussenperioden. Ik plan mijn dag zo in dat de potentiële geluksmomenten ruimte krijgen. De krant s'morgens, het schrijven in de voormiddag, het koken op de middag, de wandeling of motorit in de namiddag, gitaar in de late namiddag en om af te sluiten het boek. Met gebed ondersteun ik elke potentieel geluksmoment en laat ik het ook weer los. En dan komt het... dat warme tintelend gevoel in je hart, die roes waarbij je denken even ophoudt. En als het over is, de dankbaarheid.

Dag in, dag uit. Minimalisme met passies vermengd. Geluk!



Vorig Artikel Volgend Artikel